یعنی کور بشوم اگر اینجا غیر از چیزهای خوشحال چیزی بنویسم. کور بشوم اگر دیگر شعرهای ناراحت یا کتابهای غصهدار بخوانم. (این قانون شامل رمانهای قشنگ و شعرهای فروغ هم میشود. این قانون شامل آن شعر حافظ که میگوید «سینه مالامال درد است...» هم میشود. این قانون ۱۹۸۴ و لذات فلسفه را در بر میگیرد. این قانون همه کتابخانه من را از رده خارج میکند به خدا!) یعنی کور بشوم اگر آهنگ غصه گوش کنم (حتی اگر شجریان باشد یا فرهاد یا پینک فلوید) کور بشوم اگر فیلمهای روشنفکری و معناگرا ببینم که دردهای جامعه انسانی را نشان میدهند. (فیلمهای غیر معناگرا و غیرآدمیزادی که مایهای از غم و جدایی داشته باشد هم حرام هستند!) و سر آخر هم از هر دو تا چشمم کور بشوم اگر وقتهایی که میخوابم خوابهای ناراحتکننده ببینم حتی اگر وقتهای بیداری یادم نیاید که چه خوابی دیدهام.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر